Waarover ik iets kwijt wil, dit is niet mijn gewoonte,  maar dit laat me niet los en wil ik delen met jullie als lezers van onze website.

Daar lag je in de kennel, drie honden bovenop je, gelukkig was Astrid heel snel bij je en kon ze twee honden van je af jagen, maar de derde hield vast. Samen hebben we je uit de kennel gehaald…en daar stond je met een kapot hoofd aan een touwtje bij het kantoortje. Manu, de kennelmanager verzorgde jouw wonden en je ging naar een kenneltje waar minder honden zaten. De volgende dag heeft Dora je meegenomen naar de kliniek…………en ’s avonds hoorde ik dat je er niet meer was. De dag ervoor hadden we net foto's van je genomen om je op onze website te plaatsen met een mooi verhaal. Want een kanjer was je. Je had nog geen naam, enkel een nummer. Als een nummer ben je overleden in een kennel met te veel honden, zonder de liefde van een fijne baas, zonder de aandacht en liefde die je verdiende. Ik kan en wil je niet vergeten.

Lieve lezers, dit verhaal komt recht uit mijn hart. Ik weet dat dit gebeurd, maar hoe anders is het als je er zelf bij staat en de trouwe liefdevolle blikken hebt gekregen van zo’n kanjer. Willen jullie ons helpen, er vinden zoveel bijtincidenten plaats omdat de kennels te vol zijn, en de honden snel van slag zijn van het in en uitgaan van mensen in kennels. Help ons, misschien kennen jullie wel een vriend, een familielid, een kennis die nog een makker voor het leven (erbij) wil hebben. Of een ander idee is ook welkom. Er zitten zoveel geweldige kanjers in het asiel. (ik ga snel aan de slag met de gemaakte fotoos zodat ook deze lieverds een kans gaan krijgen).

Marri