Het moest er een keer van komen… Hoe zou ze reageren? Zou ze plekken herkennen? Vindt ze het leuk of juist heel eng? De nieuwsgierigheid was groot en dus zijn René en Marri dit weekend -samen met Nera en de rest van de roedel- afgereisd naar Ter Apel, om Nera de bekende plekken weer te laten zien. En natuurlijk ook om met eigen ogen te aanschouwen, hoe ze reageert op de plekken waar ze zo vaak alleen gelopen heeft.  

Het was bijzonder de camper weer te parkeren, en te zien, op de plek waar hij wekenlang gestaan heeft. Ditmaal met Nera er in. Even weer terug, met ontelbare flashbacks. Ditmaal stukken kouder, maar droog en zonder mist.

René, Marri en Ingrid hebben samen met Nera de routes gelopen waarvan bekend was dat Nera deze ook in haar eentje gelopen heeft. Herinneringen zijn opgehaald. De nodige “zie-je-nou-wels” en “dus-tochs” zijn uitgesproken. Vooral bij de voormalige voedselplekken, die ze -nu kunnen we het met honderd procent zekerheid zeggen- bezocht heeft.

Lopend langs het zandpad bij het Ruiten-A-Kanaal, werd Nera heel onzeker, hield zich in en kroop tegen René zijn been aan. Maar verder, waren het veelal bekende dingen die bevestigd werden.

Op de foto’s is te zien dat Nera genoten heeft, evenals René, Marri en Ingrid. Het was bijzonder, speciaal en herkenbaar. Het was apart, bevestigend en goed. Maar het beste van alles… het wandelen met een blije Nera, aan een lange, dubbele, stevige lijn. Om daarna, weer tevreden naar huis terug te keren.