Happy Ending 3340_Zippi

Een maand geleden,12 maart 2012 was de dag dat we ons lieve, o zo bijzondere meisje op mochten gaan halen bij Marri in Amersfoort. Lang hadden we gewacht op dit moment.
Op de terugweg naar Haarlem hadden we een heel stille hond in de auto.

Wij gingen een beetje onrustig naar bed de eerste nacht.
Zou ze wat in huis doen? Zou het bankstel nog heel zijn?
We waren dan ook superverbaasd dat we een schone, niet gesloopte woonkamer aantroffen met een vrolijke hond die ons uitbundig begroette.

Meteen maar naar het park voor een wandeling, waar Zippi niks deed, maar des te meer in de achtertuin toen we na een half uur terug waren. Het duurde een paar dagen voor ze in de gaten kreeg dat de wandeling bedoelt was om iets buiten te gaan doen. Ze vond en vindt het nog steeds heel vreemd dat andere honden soms “ver” weg zijn als we wandelen. In het hok van het asiel in Spanje zaten ze natuurlijk hutjemutje op elkaar.

De tweede nacht kregen we een prachtig wolvenconcert in C-mineur. We hebben het haar tot de laatste noot uit laten zingen, daarna is ze heerlijk gaan slapen op de bank. (overdag zit ze nooit op de bank, maar zodra we onze hielen gelicht hebben). Na de eerste week durfden we het aan om haar even los te laten op een mooi landgoed zonder verkeer.
Daar komen ‘s middags zo´n 30 honden bij elkaar om te spelen en te ravotten. Uitgelaten en dolenthousiast werd iedereen begroet en besnuffeld. Ze moest wel steeds goed zoeken waar wij stonden tussen al die mensen, maar Zippi is in het bezit van een uitstekende neus, en ook het schelle fluitje pikte ze al snel op als het onze.

De eerste twee weken was ik thuis en had ik een hond-kleef-aan bij me, waar ik ook in huis was. Langzamerhand kan ik nu 8 van de 10 keer alleen naar het toilet……..
Zippi loopt keurig mee aan de lijn zonder te trekken.
Als we voor de wandeling het tuigje aan willen doen gaat ze zitten en tilt alvast haar ene pootje op om in het tuigje te stappen.
Ze leerde het commando “zit” heel snel en geeft pootjes.
Één van onze poezen is bang van Zippi en wordt door haar opgejaagd als ze de kans krijgt.
Zippi jaagt trouwens op alles, van koolmezen en meeuwen tot hommels en poezen op straat. In de duinen vertoond ze een echt jagersinstinct.
Onze andere poes reageerde op een nogal opdringerige Zippi met een ferme rechtse en linkse op de neus. Onze Moeder-Overste komt tegenwoordig standaard blazend de trap af, en Zippi kijkt nu standaard de andere kant op. Het regelde zich allemaal vanzelf. Naar de cavia´s en rat kijkt Zippi niet om.
Zippi is soms wat overdondert dat er zoveel aandacht alleen voor haar is. Er zijn 5 kinderen die haar knuffelen, iets wat ze helemaal top vindt!
De tweede week mocht ze mee naar het strand.
Een vriendin met 4 honden ging ook en had ons uitgenodigd.
Zippi ging totaal los! We zijn er anderhalf uur geweest, maar we hebben haar niet één keer stil zien staan. Ze stuiterde letterlijk over het strand en door de branding.
Zippi is een heel sociale hond, en deelde drinkwater, bal en hondenkoekjes met de andere honden.
Iedereen werd uitgedaagd tot een spelletje rennen, vliegen en springen.
Thuis lag Zippi (met het zand van het halve Noordzeestrand) uitgeteld in haar mand.
Daarin verstopt ze kluifjes en koekjes onder het kussen, een gewoonte uit slechte tijden waarschijnlijk.
En zo hebben we de afgelopen weken steeds iets “nieuws” gedaan.
Auto rijden, langs een school lopen waar kinderen buiten speelden, mee naar de dierenwinkel (lekkere koekjes!!) een bezoekje aan de dierenarts, een kwartiertje alleen thuis blijven en een paar dagen daarna een half uurtje.
Mee naar een stille winkelstraat ´s morgens vroeg en daarna naar eentje met zaterdagdrukte.
Mee naar een lunchrestaurant ging ze heerlijk uitgestrekt onder de tafel liggen tot we weer weg gingen. Zolang het vrouwtje nergens heen gaat blijft Zippi braaf op haar plek.
Zwemmen vindt Zip heerlijk, zowel in schone meertjes als stinkende moerasslootjes. (onze voorkeur gaat uit naar de schone meertjes, maar we laten haar lekker gaan)
Zippi is duidelijk bang voor mannen die autodeuren dicht gooien en ze voelt zich niet zo op haar gemak als er ergens heel veel mensen zijn.
De eerste autoritjes onderging ze al bibberend achter de bestuurdersstoel op de grond, maar inmiddels heeft ze wel de link autorijden/iets leuks doen gelegd en gaat het al stukken beter.
Medicijnen geven, oogdruppels in doen, borstelen, douchen, Zippi laat alles wonderbaarlijk simpel over zich heen komen.
Ze eet netjes en in gangen, over een bak droogvoer doet ze een hele dag.
Ze is gek op de blokjes schapenvet met knoflook, een ware traktatie, de uit de verpakking geschudde blokjes raken de grond niet eens.
Blaffen doet ze zelden, maar ze wil graag op een eetkamerstoel door het raam kijken ´s nachts (neusafdrukjes op de ramen!)
Hondenspeelgoed is haar vreemd, maar ze kan zich heel goed vermaken met een takje.
Binnenkort mag ze twee dagen per week naar de hondencrêche.

Wat een bijzonder beestje! Ze is zo dankbaar (iets wat ik altijd een beetje lacherig aanhoorde van andere mensen met een adoptiehond, maar het is waar!)
Zippi is een wondertje!

Margo Zeegers

Happy Ending 2999_Bold

Hallo lieve mensen

Eindelijk een berichtje van mij! Ze noemden mij Bold maar ik heet nu Tom. Ben 1 oktober 2011 naar Nederland gekomen en werd naar Schoonhoven gereden waar bij Marian thuis mijn nieuwe baasje op me wachtte.

Ritje naar Schagen was lekker relaxed.Viel van alle indrukken en vermoeidheid al snel in slaap op schoot van het vrouwtje.

Wat een veranderingen een lekker kleed en mand stonden klaar. Er liep wel een kat rond die zich opblies als een ballonnetje wat een druktemaker!

Heb het reuze naar mijn zin ben verliefd op mijn vrouwtje we doen veel samen. Ballen gooien en stokken vangen is mijn favoriete spelletje. En ze is trots op me want ik was direct zindelijk nou ja op een paar ongelukjes na. Wist ik veel dat die tafelpoten geen bomen zijn waar ik een plas tegen kan doen. Enfin..zij haar zin doe ik het toch buiten!.

We wandelen veel en krijg lekker eten ben erg kieskeurig want niet alles vind ik lekker..soms is dat voor haar een heel gepuzzel,want ik lust bijna niks. Kom alleen om een balletje te gooien, niet voor zoiets als een hondenkoekje..blahhh..eet dat zelf maar!

Ben wat meer gevuld..zoals dat heet .totaal 6 kilo erbij..nou ja, ze is er blij mee. Mijn huid is nog steeds niet helemaal oké en het jeukt soms en dan krijg ik een kale plek. Gelukkig gaat het steeds beter en is het vrouwtje reuze trots dat ze zo'n knappe Spanjaard aan haar zijde heeft. Nou ik ben ook gelukkig met haar. Als ze 's avonds thuis komt na een avonddienst gaan we voor het slapen gaan nog ff een blokje om en daarna mag ik naast haar op de bank, wel op mijn eigen deken, maar toch..lekker languit..pootjes hoog en aaien graag!. Kan dus goed alleen zijn voor een paar uur.

Ik hoef voorlopig niet naar school schijn geslaagd te zijn voor gedrag binnen- en buitenshuis nou zal wel ga netjes op mijn kleed als ze dat vraagt..of in mijn mand zitten en liggen doe ik ook. Was eerst wat moeilijk..ben tenslotte een Spanjaard en snapte niks van dat taaltje en ik begrijp nu ook dat ik moet remmen als ik op haar af ren.

Al met al, heb het naar mijn zin hier en het vrouwtje laat weten dat ik een fantastisch hond ben en hoopt dat meer mensen besluiten om een maatje zoals ik, met hulp van het AINF, uit Spanje te adopteren.

Poot van mij en groetjes vanuit Schagen.

Tom

Happy Ending 3238_Maribel


Van Maribel -ik heet nu Mayra ,

Hola Holland!

Hier komt eindelijk mijn happyending verhaal !!! Midden november werd ik door mijn nieuwe bazen opgehaald in Amersfoort. Ik was toen niet echt happy,want ik had een hele lange reis gehad,was erg moe, moest onderweg een paar keer overgeven en had een dubbele oorontsteking (daar kwamen mijn nieuwe bazen achter bij de dierenarts.) Maar iedereen zorgde goed voor mij van begin af aan en toen ik eenmaal in m'n nieuwe huis was begon pas m'n nieuwe hondenleven pas echt! Mijn bazen en ik zijn heel blij met elkaar-nou ja, behalve de kat niet in het begin. We moesten eerst aan elkaar wennen...Maar later begon ze me vaak kopjes te geven en samen wachten we bij elkaar als bondgenoten voordat we eten krijgen. Toegegeven: ik ben wel eens jaloers op haar, want zij mag bv op schoot zitten en ik niet (toegegeven, ik ben wel heel wat groter), maar meestal kunnen we het goed vinden hoor.
Pas na een paar dagen had ik in de gaten dat het heerlijk warme bed op de gang en in de kamer toch echt voor mij alleen waren en een keer in de winter was het zo koud 's morgens dat ik haast niet van m'n bed afwilde!
Nou, in het begin keek ik echt m'n ogen uit hier in Nederland. Rare vogels had je hier ook en dan 's winters! Het werd heel koud en er kwam sneeuw en ijs! Overal mensen en dieren op het ijs... Zoals je kunt zien op de foto heb ik daarmee heerlijk kunnen uitleven: ik vond het geweldig. Maar dan heb ik het nog niet gehad over m'n grootste hobby :spelen! Geen piepbeestjes, stokken of ballen voor mij, maar gewoon lekker spelen met andere honden. Ik wil ze allemaal leren kennen. In't begin wist ik niet goed hoe ik dat aan moest pakken.Ik stormde gewoon op ze af,maar dat vonden niet alle honden leuk.
Nu zijn m'n bazen met me aan het trainen geweest en het gaat steeds leuker met me! Overal heb ik wel speelvriendjes wonen, die ik geregeld tegenkom,maar met de meeste honden wil ik altijd graag spelen van pup tot stokoude honden. Zelfs m'n voormalige vijand-buurhond heb ik laatst aan het spelen gekregen! (Terwijl zijn baas zei dat hij nooit met andere honden speelde).
Natuurlijk ben ik wel eens ondeugend; ik ren vooral eenden en katten achterna en dan het liefst de boom in jagen, maar ja ik heb nou echt een hondenleven he en heb het erg naar mijn zin : heel veel wandelen, af en toe een lekkere kluif en vooral:er moet GESPEELD worden! Als het niet altijd lukt blaf ik wel eens een hond achterna (Kom terug!)
Buurkinderen vinden me trouwens ook heel lief en in huis ben ik meestal stil en braaf (nou ja: ik heb wel eens een halve komkommer opgeten,maar ja de deur van de kamer stond op een kier he...)
Ik was na en paar dagen trouwens al zindelijk,knap van mij he.
Verder heb ik al een paar maanden een speciale taak: een keer in de week ben ik hulphond samen met mijn bazin bij een dementerende man, wat ik heel leuk vind. Het verpleeghuis had de mensen gevraagd een hond in huis te nemen, wat heel goed zou zijn voor die meneer. Mevrouw was helaas bang voor honden, maar mijn bazin kwam al eerder als vrijwilligster voor deze meneer oppassen en zodoende hadden ze gevraagd of ik ook mocht komen. Dat was een groot succes! De meneer is altijd heel erg blij als ik kom en ik vind het ook heel leuk: dan rol ik op het tapijt en lig graag aan zijn voeten zodat hij me zo vaak mogelijk kan aaien en bovendien krijg ik altijd een kluif van hem die ik eerst heel voorzichtig aanneem(en dan snel opeet).
Zelfs de mevrouw vindt mij leuk en ze is helemaal niet bang voor mij!
Dit was dan mijn verhaal in Nederland. Benieuwd of ik vanmiddag weer leuk kan spelen met een paar nieuwe vriendjes...

Groeten van Mayra (Maribel) en m'n bazen die heel blij met me zijn. We passen echt bij elkaar!

familie Salemink/de Jong in Sneek,Friesland.

Happy Ending 2931_Kuifje


Onze Kuifje is direct na aankomst (18 december 2011) omgedoopt naar Abby.
Omdat de zoektocht naar Nera nog in volle gang was, werden wij daags van te voren gevraagd om Abby af te halen van Schiphol, en wel zondagnacht om 23.25u.
Nu is dat een lange rit vanuit het Midden-Limburgse, maar we hadden het er graag voor over; bovendien staan er dan geen files.
Toen de 4 honden, waaronder Abby eindelijk de aankomsthal werden binnenbracht, was ze uiteraard erg bang. Zo´n lange reis en het begin van een nieuw avontuur gaat je niet in je koude vacht zitten!
Na een reis van dik 2 uren in de auto kwam ze eindelijk thuis. Nog wel in de bench, want daar wilde ze die eerste nacht niet uit.
De tweede dag hebben we haar uit de bench gehaald en op de bank – op een kleed – gezet. Dat hebben we geweten: ze is er maar met moeite vanaf te krijgen!
Nu kon het grote avontuur beginnen: wandelen? Wat moet ik daarmee, zo´n gek ding om m´n nek? Waarom spreken jullie geen Spaans? En wat is het hier koud!
Het is ons langzaamaan duidelijk dat Abby een heel naar verleden moet hebben gehad. Ze is bang voor bijna iedereen en vooral ook voor harde geluiden.
Maar wat is ze lief! Ze was al na een paar dagen zindelijk, bijt niets kapot en laat zich inmiddels uitgebreid knuffelen.
Hoewel onze dochter in een rolstoel zit, vond ze dat vanaf het begin af aan gek genoeg niet angstaanjagend.
In overleg met een hondentherapeute uit de buurt is besloten voorlopig nog af te zien van een cursus. Wel heeft ze ons veel tips gegeven over hoe om te gaan met een hondje dat heel erg angstig is aangelegd.
Abby krijgt sinds kort medicatie om die angsten te onderdrukken, zodat ze daadwerkelijk kan leren dat het leven ook leuke momenten heeft.
Sindsdien gaat het steeds beter met haar. Ze wandelt nu graag en springt al op als je de riem pakt. Ze gaat heel voorzichtig naar de andere honden in de buurt toe om te snuffelen, en ze laat zich door andere mensen ook aaien.
Ze heeft zelfs sinds kort ‘de gekke vijf minuten´, waarin ze met speeltjes sleept en zich uitgebreid laat knuffelen. Ze komt op ons toe en springt tegen ons aan, waarmee ze wil zeggen: ik wil aandacht! Gaaf!
Ook kan ze nu af en toe even alleen worden gelaten. En blij dat ze dan is als we weer terugkomen!
Aangezien ze de bank nog steeds als haar domein ziet en ze niet op haar kussen op de grond wilde gaan liggen, hebben we een mandje voor haar gekocht. Ook die staat wel op de bank: dan kan onze prinses alles goed overzien.
Verder is ze waaks geworden: zodra de voordeurbel gaat slaat ze aan en als er een ‘vreemde´ de kamer in komt, dan gromt ze; zonder dat ze er overigens voor opstaat uit haar mandje….

Nu Abby ruim 3 maanden bij ons is, kunnen we wel stellen dat ze zich thuis is gaan voelen. En wij willen haar voor geen goud meer kwijt!
Men moet zich wel realiseren dat het opnemen van een hond uit Spanje, die een jaar of 4 in het asiel gezeten heeft, heel veel aandacht en geduld vergt.
Vanuit het AINF wordt dit van tevoren ook goed uitgelegd.
Wij zijn in ieder geval heel blij dat we de stap genomen hebben en hopen nog vele jaren Abby een goed thuis te mogen geven.

Dank jullie AINF voor jullie enorme inzet en goede werk!

Fam. Ramakers

Happy Ending 3261_Mili

Eind November 2011 kwam Mili in ons leven. Mijn dochter van 2 jaar zei heel vaak; “Papa woef, Oma woef, Mama niet Woef. Mama en Anna ook woef!!” Met andere woorden; Papa en Oma hebben een hond, maar mama niet en dat wordt wel eens tijd! Ik ben toen gaan zoeken op internet en kwam op de site van AINF. Marian heeft mij aangeraden eens naar Mili te kijken.

Nou ze was en is het helemaal!!

Toen Mili thuis was en mijn dochtertje thuis kwam, heeft ze even gegromd en geblaft. Dit was gelijk de eerste en de laatste keer dat ze dit deed. De eerste weken was Mili een hele grote slaapkop. Het gaat haar nu hartstikke goed. Ze heeft het super naar haar zin en ze kan het hartstikke goed vinden met mijn dochtertje. Kroelen, kusjes en buikje kietelen, voorlezen en samen sjezen in de tuin vind Mili allemaal goed. En als ze een lekker snoepje krijgt van mijn dochter, nou dan zijn het helemaal goede vriendjes. We hadden een hondenmand gekocht en wat speeltjes, nou vergeet het maar!! Mili heeft het kuipstoeltje van mijn dochter ingepikt en het speelgoed van haar is ook veel interessanter!! Mili maakt niets stuk, heeft ze ook nog nooit gedaan!

Mili was ook heel snel zinnelijk, een weekje duurde het. Poepen deed ze vanaf de eerste dag al buiten. Alleen bij mijn moeder, legde ze nog wel eens een hoopje binnen. Hier gaat Mili naar toe als ik moet werken. Ze kan hier spelen met de hond van Oma. De eerste weekjes moest even uitgemaakt worden wie de baas is. Nu ze daar uit zijn, gaat het hartstikke goed.

Ook is ze super waaks. Gelukkig is ze maar klein, want ze zou de voordeur eruit rennen als er aangebeld wordt.

Mili is heel graag in het park of in het bos. Lekker snuffelen, graven en rennen!! Achter de ganzen of eenden aan! Andere honden vindt ze niet zo lief, ze wordt heel boos en haar nekharen gaan dan omhoog staan.
Vooral bij grote honden laat ze haarzelf even goed horen en hangt ze in de riem. Gelukkig weegt ze maar 5 kg en geen 50, want ze zou me onderuit trekken.

Wij zijn superblij dat Mili in ons leven is. Mili heeft een eigen willetje, maar is hartstikke lief voor mij en, nog belangrijker, mijn dochter Anna. We zouden haar voor geen goud meer kunnen missen.

Happy Ending 2569_Lies

Sinds zo´n 8 weken is ons mooie meisje Lies nu bij ons.

Wij hadden haar op de AINF site zien staan en kwamen in contact met Marian en daarna met het opvanggezin van Lies. Na 2 weken over en weer gebeld te hebben eindelijk onderweg naar Lies (zo´n 2 uur enkele reis), wat vonden we het spannend!

Meteen zagen we dat Lies in een warm opvanggezin terecht was gekomen en het contact met ons verliep dan ook soepel. Het eerste moment was Lies een angstig hondje, maar haar nieuwsgierigheid hielp haar toch dichter bij ons in de buurt te komen.

Na een aantal uren samen doorgebracht te hebben was het tijd om te gaan. Toen wij op het punt stonden om Lies mee te nemen, openden we de autodeur en voor we het wisten zat Lies al in de auto alsof ze wilde zeggen “zullen we maar vertrekken?

In het begin was Lies wat angstig in haar nieuwe thuis en Poema (ons katertje) die contact met haar zocht vond ze ook wat vreemd. Al snel veranderde haar karakter en vertrouwde Lies ons, wat ervoor zorgde dat ze andere dieren en mensen ook dichterbij liet komen. Inmiddels loopt Lies zelf op mensen en andere honden af, met haar start in een mooie krul omhoog. Iedere dag wandelen we zo´n 2a3 uur met haar en ze vindt het heerlijk! Verder geniet ze erg van onze tuin en haar plekjes binnenshuis.

Lies&Poema kunnen samen goed alleen zijn en hebben dan de hele woonkamer en keuken voor zichzelf. Inmiddels als we thuis komen vind Lies het moeilijk haar aandacht te verdelen over haar vrouwtje en baasje.

Wij hebben veel geluk gehad met Lies, ze is ontzettend lief, leergierig, luistert goed, is gezellig en een grote knuffelbeer. En aan Lies merken we dat ze heel tevreden en gelukkig is bij ons.

AINF bedankt voor alle zorgen/nazorg, dat verdienen deze hondjes!

Happy Ending 3191_Brad (is oude en nieuwe naam, woont nu in Melderslo in Noord-Limburg)

Zo groot, zo lief...

En daar was Brad dan! Na voor ons gevoel veel te lang wachten kwam Brad in ons leven. Liefde op het eerste gezicht bij het zien van zijn foto en het lezen van zijn verhaal op de website van de AINF. Brad was al in Nederland in de opvang. Maar wij moesten nog verhuizen...Op een dag heel Nederland doorgereden om Brad te zien, en ervaren. De liefde op het eerste gezicht werd meer dan bevestigd. Eenvoudigweg het gevoel dat het goed was, zo moest zijn. Heel veel mailcontact, foto's en gezellige anekdotes uitwisselen later brak de dag eindelijk aan dat Brad bij ons kwam wonen.

Een nieuw thuis bij ons op de boerderij, nieuwe baasjes en een nieuw huis- en soortgenootje. Ondanks wat meningsverschillen met andere honden op zijn opvangadres was Brad vanaf het allereerste moment dikke vrienden met Mika, onze Jack Russel. Een blik op elkaar, even snuffelen, en dat was het dan. Met een heel bijzondere vanzelfsprekendheid hoorden ze zomaar opeens bij elkaar, en meteen al onafscheidelijk! Het leven op de boerderij met ons en Mika om zich heen bevalt Brad prima. Er is rust gekomen in het leven van Brad, juist datgene wat hij zo nodig had en heeft. Brad is heel groot en sterk, maar tevens heel onzeker. Hij heeft een hart van goud en is lief voor alles en iedereen.

Ondanks wat hij toch wel mee zal hebben gemaakt. Hij lijkt zo stoer, maar diep vanbinnen.. is hij bang dat hij iets verkeerd doet of niet helemaal begrijpt. Het is pijnlijk te zien hoe zo'n grote stoere hond verandert in een angstig dier met staart tussen zijn benen. Wat er ook gebeurd is, het was niet verdiend! Brad heeft al zoveel geleerd; zitten, liggen, bij ons komen wanneer we roepen. Maar het allerbelangrijkste wat hij geleerd heeft is dat het goed is. Dat het goed is wanneer hij zijn best doet, ook al lukt iets niet meteen. Zijn tempo is prima voor ons, geen cursus voorlopig voor Brad, dat is een te hoge belasting, maar in zijn eigen tempo nieuwe dingen leren met onze eigen ondersteuning, en wat vandaag niet lukt gaat morgen vast beter! Brad geniet nu van elke dag, speelt met Mika, met ballen op het gras, een vliegje dat toevallig voorbij komt, eigenlijk met iedereen en alles wat op zijn pad komt. Hij geniet! Daarnaast slaapt Brad graag, liefst zo dicht mogelijk tegen Mika aan en dat is wederzijds, want Brad is zo lekker warm...

Wat een hond... Geweldig!

Lieve Brad, Geen ketting meer in het asiel, maar een riem voor lange boswandelingen. Geen angst meer, maar een hand op je rug als je onrustig droomt. Geen zoektocht bij honger meer, maar twee keer per dag je bak vol brokken. Geen kou, eenzaamheid of onzekerheid meer, maar Mika's warme lijfje voorzichtig lief tegen je aan. Geen twijfel meer, voor altijd bij ons!

Jaap Jansen & Rosanne vd Vossenberg, Melderslo

Happy Ending 3320_Maya


Eind vorig jaar konden wij Maya 's nachts op 19 december op Schiphol afhalen. Na een rit van 2 uur thuis aangekomen was het 1e wat ze zag een tennisbal, die nam ze meteen in haar bek en is nog steeds haar mooiste bezit!
Het is nu bijna 5 weken later en May is al een stuk zelfverzekerder, de 1e weken plakte ze aan mijn benen vast maar nu ligt ze soms rustig op de bank terwijl ik met iets anders bezig ben. Ik mag soms ook weer alleen naar de w.c.! May is een erg lief en gevoelig hondje, eerst afwachtend en wat bang maar ze komt nu een beetje los.
Na een week was ze al aardig zindelijk, maar mevrouwtje heeft wel een hekel aan regen en kou, op zulke dagen gaat ze heel gehaast naar buiten en gaat het daardoor 's nachts nog wel eens mis.
Ze moest aan alle normale dingen in huis wennen, de 1e keer televisie was bijv. héél erg eng......Toen ik hem na 10 minuten blaffen maar weer uitdeed sloop ze er heel voorzichtig op af en ging erachter kijken waar die vent gebleven was.....Gelukkig was dit na een paar x oefenen, eerst zonder geluid, over.
Ze wil heel graag spelen met de katten en nodigt ze ook echt uit, maar ja, dat gaat niet op z'n kats, nogal onbenullig dus...Maar de jongste kat vindt haar wel leuk, die zie ik nog wel vriendjes worden.
Natuurlijk veel spullen voor haar gekocht, waaronder een lekker zachte mand, maar daar heeft ze nog nooit in gelegen, bed en bank zijn veel comfortabeler en gezelliger.
Ik merk wel dat ze beschadigd is door 8 jaar asiel, en dat ze heel veel tijd en liefde nodig heeft, maar ik denk dat het goed gaat komen.
Over 2 weken gaan we samen op cursus, ik merk dat ze heel blij wordt als ze een ander hondje ziet, dus ik denk dat dat heel leuk is voor haar, ze zal haar vriendjes uit het asiel toch ook missen en wil graag spelen. Ze luistert beter dan ik had verwacht van een hond met zo'n verleden en ik denk dat ze op de cursus nog veel kan leren.
Ik ben blij met May! Bedankt AINF voor jullie goede voorlichting, en succes met jullie mooie werk.

Liefs van Sandra en May

Happy Ending 3242_Santy nu Saartje

Hierbij ons verslag van Saartje {voorheer Santy}

Saartje kwam de week voor Kerst bij ons en was wonder boven wonder vrij snel gewend. Zij gaat heel graag mee wandelen (de Drunense duinen in onze buurt) wat ook veelvuldig wordt gedaan, zij loopt redelijk mee aan de riem.
Inmiddels is Saartje al van een onzeker hondje in een aardig zelfverzekerd hondje veranderd.

Saartje is een heel lief aanhankelijk hondje, slaapt 's nachts in de bench, wat de eerste 4 nachten een klein gevecht is geweest omdat zij bij Jesse gewend was op bed te slapen. Zij heeft dit inmiddels volledig geaccepteerd.
Alleen thuis zijn vindt Saartje niet echt leuk (gebeurt niet vaak), maar maakt niets stuk en gaat ook niet zitten blaffen. Ook in de auto is ze erg makkelijk.
Zij weegt inmiddels 6 kg (was 5.6 toen zij bij ons kwam).
De commando's zit en blijf heeft zij al aardig onder controle en in maart wil ik toch nog een gehoorzaamheidscursus met haar volgen, ook om beter aan de riem mee te leren lopen en om ook andere honden aan te bieden, want zij is niet altijd even vriendelijk naar andere honden, terwijl ze wel naar ieder hond toe wil. Saartje is ook voledig zindelijk. Loslaten durven wij nog niet, misschien als we de cursus gevolgd hebben want wij zijn veel te bang om haar kwijt te raken.

Eindconclusie: Wij zijn heel blij met Saartje en hebben er een heel fijn en makkelijk hondje aan.

Veel succes met de stichting en de hartelijke groeten,

Annemarie en Marije van Delft en
een poot van Saartje

Happy Ending 3166_Roos

Hallo,

In dec 2010 is Django bij ons gekomen en na dat hij wat gewend was bij ons ben ik op cursus gegaan men hem.
Eerst basis cursus wat hij goed doorlopen heeft en daarna heb ik 2 gevorderde cursussen met hem doorlopen
om hem wat meer van zijn angst naar mensen toe af te helpen en ook dat heeft hij goed doorlopen. Toch is hij naar vreemde mensen toe wat terughoudend maar dat vind ik niet erg, het is een hele vrolijke hond geworden.

Vorig jaar zag ik op de site van AINF Roos die al 3 jaar wachtte op een koningrijkje maar ineens was ze weg en Roos is toen opgevangen door een vrouw in Brussel en toen hebben we besloten om haar te adopteren. Met die mevrouw in Brussel contact opgenomen en zo is Roos op 1 dec vorig jaar bij ons gekomen na dat ze 2 weken zeer goed is verzorgd door die mevrouw in Brussel. Wij hebben haar aan de grens bij Hazeldonk opgehaald en na een lange reis wat ze goed doorstaan heeft kennis gemaakt met onze andere 3 honden, poes en kippen wat heel goed ging. En wat een wonder dat Roos zich zo snel aanpast want ze ging moeiteloos mee in het dagelijks leven, zoals iedere dag naar het bos, altijd goed eten, alleen kunnen zijn, niets vernielen en zindelijk kortom een geweldige hond. Ze wil ook alles goed doen en is zeer aanhankelijk en wil bijna in je kruipen om liefde te krijgen en ze licht graag naast je op de bank, dat is ook goed om een goede binding met haar te krijgen. Na 6 weken heb ik geprobeerd om haar los te laten en wonder boven wonder gaat dat erg goed. Roos is een Podengo en dat ras wil nog wel eens gaan jagen maar dat doet ze niet. Als ik haar roep komt ze niet direct maar ze komt wel en beloon haar dan met wat lekkers en nu roep ik minder want ze moet mij maar in de gaten houden en dat gaat goed.

We zitten sinds kort ook op cursus daar moet ze nog wel wat aan wennen maar dat komt wel. Ze geniet van haar leven en van de wandelingen en Django en Roos kunnen het erg goed met elkaar vinden soms denk ik dat ze elkaar kennen van het asiel.
Ook met de andere honden gaat het erg goed ze genieten van hun leven en daar doen we het voor dat de honden een vrolijk en gelukkig en zorgeloos bestaan hebben!!

Groeten van Miranda en Henk

Happy Ending 3270_Julia

Hola,

Mi llamo Julia, dat betekent dat ik Julia heet, zo ben ik genoemd door de lieve mensen van AINF, wat een mooie naam he? ik ben op 10 december opgehaald door Co, mijn nieuwe vrouwtje uit Holanda, ze heeft me geadopteerd via AINF en is naar Valencia gevlogen omdat ze zo ongeduldig was en heeeeeel graag wou dat ik in Nederland was voor de Navidad....(kerstmis) in Holland.

En ze vond Julia zo een mooie naam voor me! dus zo heet ik nog steeds...

Ik woonde tijdelijk in het asiel in Gandia waar ik al zeker een jaar woonde maar waar ik eigenlijk wel heeeel graag weg wou, door de inzet van heel veel lieve mensen vond de zus van Co (mijn Tante San) mij via Baasjegezocht.nl, ze tipte Co (mijn vrouwtje) omdat ze vond dat ik er zo lief uitzag en dat de beschrijving zo leuk was.... en toen al heel snel bleek dat ik over de grens woonde bleek vrouwtje en haar familie bereid om mij zo snel mogelijk bij de rest van mijn nieuwe familie te krijgen in Nederland.

Zo is het gegaan, toen ik in Valencia was werd ik gebracht naar het vliegveld door Angel de dierenarts die me heel goed verzorgde van te voren en nog een hele lieve mevrouw die mij steeds Quappa noemde, ze was zo lief dat ik alleen maar kon kwispelen als ik haar stem hoorde!! maar hoe spannend vond ik het allemaal?? pffff heel spannend, samen met Nela heeft mijn vrouwtje en Angel mij in de bench gedaan, Nela en ik trappelden van ongeduld, samen met nog 2 andere hondjes (door de spanning weet ik niet meer hoe ze heette) moesten we het vliegtuig in, een hele lieve spaanse stewardess zorgde voor ons.

In Nederland moesten we ineens de kou in .....brrrrr dat was wel even wennen hoor, toen zag ik Co weer en die heeft me op een kar meegenomen langs de douane, daar stonden allemaal mensen op ons te wachten, hoe spannend was dat dan?

En daar is mijn nieuwe leventje begonnen, de eerste dag leerde ik Cody kennen en dat is mijn allerbeste vriendje! het is een Jack Russel en samen maken we heel veel spannende dingen mee en spelen we vaak uren achter elkaar....hij is un poco loco wel maar dat vind ik wel leuk :)

Nu woon ik inmiddels alweer bijna 9 weken in Nijmegen en elke dag hoor ik: Julia Quappa, te amo mucho!! dat betekent dus:Julia ik hou van jou!! heel veel...
Ik denk dat het betekent dat ze me lief vinden want vrouwtje en Tante San en Ome michel kijken dan zo gelukkig dat ik nog gelukkiger word edere dag nog meer! ik ben heel erg gelukkig en hou van spelen en van contact met heel veel honden.

Nou alle lieve AINF (ook Angel) mensen superbedankt voor jullie liefde en gevoel voor mij en alle andere honden in Gandia want dankzij jullie ben ik nu waar ik ben en ik vind het erg leuk..en mijn vrouwtje, Tante San, Oom Michel en Cody mijn grote vriend vinden het ook super...gezellig he?

besos Julia X

Happy Ending 2703 Bram

Zaterdag 14 januari 2012 hebben wij Bram opgehaald in Amersfoort. Zijn thuis is nu in Velp (gld)

Thuis gekomen zag hij de kast gelijk aan voor een boom, 's morgens vroeg was de mand aan de beurt. Na goed opgelet te hebben en regelmatig wandelen is Bram eigenlijk binnen 1 dag zindelijk. Snelle leerling dus. Zondag naar het bos geweest en Bram had het prima naar de zin, nog wel twijfel over of hij weer terug naar huis ging.
Maandag had hij veel meer zelfvertrouwen en telkens terug naar huis, zou het nu toch echt mijn plekje zijn.
Dinsdag aan een lange lijn los gelopen, lekker achter een tennisbal aan rennen, samen met mijn uitlaatvriendinnetje Maddy.
Woensdag heeft Bram helemaal los gelopen en dat was duidelijk helemaal te gek, wat een vrijheid. Bram moet zeker nog van alles leren, maar is zo leergierig dat dat zeker goed gaat komen.

Happy Ending 3200_Sonny nu Goofy

Ik heet Goofy en woon samen met nog 4 honden waarvan 3 Spaanse. Ik heb 5 jr. zitten wachten op een baasje en nu heb ik ook nog Leishmania, stomme vliegen! Voor mijn baasje was dit gelukkig geen reden om mij niet uit het asiel te halen. Ik krijg elke dag 1 pilletje en voel mij heerlijk. Ik heb mij zeer netjes gedragen vanaf het begin en mijn plasjes netjes buiten gedaan. Gelukkig waren de andere honden heel lief tegen mij.
Speciaal Sanne, de grote hond op de foto. Ik kruip altijd lekker tegen haar aan want zij is heerlijk warm. Ik speel lekker met alle honden en wij maken heerlijke wandelingen. Ik ruik en zie beestjes die ik nog nooit heb gezien en die ik wel reuze interessant vind, heel leuk om achteraan te racen.
Het fijnste moment van de dag is etenstijd. Mijn vrouwtje zegt dat ik op een springveer zit. Ik spring nl. steeds boven het aanrecht uit zolang vrouwtje bezig is om mijn eten te maken.
Nu de winter aankomt ben ik zo blij dat ik bij een warme kachel mag liggen. Ik hoop dat veel van mijn vriendjes die ik achter heb moeten laten ook een fijn thuis krijgen.

Happy Ending 2468 Rachel nu Polly

4 Maanden geleden begon voor mij een geweldig nieuw leven bij mijn vrouwtje en mannetje thuis in Voorburg. Toen ik ze voor het eerst zag bij mijn opvangadres in Leeuwarden hadden ze heel veel koekjes bij zich. Dat was leuk, iets minder leuk vond ik het toen ze mij meenamen in de auto. Ik houd namelijk niet zo van autorijden. Halverwege de rit viel ik in slaap naast mijn nieuwe vrouwtje en toen ik wakker werd was ik in een omgeving die ik niet eerder zag. Ik moest een trap op en dat durfde ik niet. Pas na een week ging ik zonder angst de trap op en af.

Ik kwam in een gezellig huisje met een zachte warme mand en ik kreeg veel koekjes. Op vrouwtje was ik meteen dol. Maar mannetje vond ik eng, zo eng dat ik mij wekenlang heb verstopt in het bijkamertje. Alleen vrouwtje mocht mij aanraken. Soms kwam ik uit mijn verstopplek en dan keek ik voorzichtig om het hoekje van de woonkamer naar de bank, waar vrouwtje en mannetje gezellig naar een scherm zaten te kijken. Ik wilde wel heel graag dichterbij komen, maar durfde niet. Wat als mannetje mij pijn zou doen? Na 3 weken had ik door dat mannetje net als vrouwtje heel lief was en ik liet mij door hem aaien. Dat was fijn, was ik daar nou zo bang voor geweest? Mannetje is nu mijn beste vriend, maar andere mannen mogen niet bij mij in de buurt komen. Alleen de bloemenman op de hoek van de straat vind ik leuk, hij heeft lekkere koekjes en hij praat lief tegen mij. Vrouwen vind ik minder eng, maar ik houd er niet van om ergens naar toe te gaan waar veel mensen zijn.

Heel leuk vond ik het op de hondencursus. Ik heb daar veel geleerd en toen de diploma's werden uitgedeeld, werd ik de 'Queen of the class' genoemd! 's Ochtends zijn mijn baasjes weg. Ik kijk ze altijd na uit het raam, als ze wegfietsen. Ze zwaaien dan naar mij. Ik gedraag mij heel goed alleen in huis, al mis ik mijn baasjes wel. Ik heb wel een keer iets heel stouts gedaan. Mijn mand ligt bij de boekenkast. Ik heb de stoffen zijkanten van mijn vrouwtjes fotoalbums eraf geknabbeld. Vrouwtje was een beetje verdrietig, maar ze vergaf het mij meteen. Als mijn baasjes 's middags thuiskomen gaan we naar het park en dan mag ik lekker rennen. Ik kan superhard rennen en ik speel graag met vriendjes. Alleen snap ik niet waarom ze blaffen en grommen. Ik blaf eigenlijk nooit, niet tegen honden en niet tegen mensen.

Het meest geniet ik op het strand, dan ga ik achter de meeuwen aan. We gaan in het weekend wel eens met de trein weg, dan gaan we naar grote enge steden zoals Amsterdam. Dat vind ik nog steeds spannend, maar mijn baasjes willen mij niet alleen thuis laten. En vrouwtje houdt nou eenmaal van shoppen. Al snap ik dat niet, want ze heeft genoeg kleding en spullen. Een hekel heb ik aan de dierenarts, daar ben ik de eerste 2 maanden heel vaak geweest. Ik had oorontsteking en diarree. Gelukkig ben ik weer helemaal beter nu. Toen ik in Nederland kwam was ik best mager, maar nu ben ik ruim 2 kg aangekomen. Ik ben heel gelukkig in Nederland bij vrouwtje en mannetje. Zij vinden mij heel lief en supermooi, ook zonder mijn staart en met halve oren. Vrouwtje heeft het altijd over 'ons drietjes', leuk he! Soms liggen we met zijn drieën op de bank, heerlijk! Dat gun ik mijn oude vriendjes in Spanje ook. Als mannetje en vrouwtje in de slaapkamer het licht uit doen en gaan slapen, kijk ik altijd even om het hoekje van de kamer. Vrouwtje geeft me dan een kus en ze zegt dat ze van me houdt. Dan kan ik naar mijn mandje gaan en heerlijk gaan slapen en dromen van koekjes en knuffeltjes zzzzz

Happy Ending 3157_Pirata nu Hummer


Happy Hummer,

Hallo allemaal. Ik ben Hummer (voorheen Pirata en later (Pita). Ik ben een stoere ronde Spaanse meid van 9 jaar met 1 (heel mooi) oog. Ik woon nu 2 maanden bij mijn nieuwe bazen en ik overweeg serieus om hier te blijven. Ik was eerst wel effe onder de indruk van mijn nieuwe huis. Er stond een prachtige mand voor me klaar, met kussen en deken, een gloednieuwe bench, speelgoed, etensbakjes, een kong, een borstel en een kam........Heel luxe maar het stonk allemaal nergens naar.
Gelukkig hadden mijn opvangbazen m'n eigen, heerlijk stinkende, deken meegegeven. Er bleken in mijn nieuwe huis ook 2 katten rond te lopen; rare en saaie beesten. Ze kwispelen nooit eens gezellig terug, er komen rare geluiden uit en samen iets leuks doen zit er ook niet in; ze spelen altijd vals.
Aan mijn mand was ik snel gewend: heerlijk! Inmiddels heb ik er nog een mand bij gekregen. Heel erg fijn, maar waarom laten ze me er dan niet in liggen? Dat snap ik niet. Ik moet altijd wat doen; wandelen, spelen, brokken uit de kong peuteren (veel handiger als ze die in mijn voerbak doen) en heel veel sporten. Ik word doodmoe van al dat gewandel en gesport. Ik lig veel liever in een van mijn nieuwe mandjes. Maar, dat mag niet. De dokter heeft namelijk gezegd dat ik te dik ben. Wat een onzin! Ik ben gewoon rond, en wat breed gemodelleerd. Niks mis met mij. Toch kom ik meestal maar braaf uit mijn mand, want ze vertikken het hier om de brokjes in mijn voerbak te doen. Ik moet de poten uit mijn lijf rennen om die brokken te bemachtigen, maar uiteindelijk krijg ik ze allemaal te pakken. Ik mis er nooit een. Als ik alles heb afgehandeld volgt er meestal een fantastische verwenbehandeling. Op schoot liggen, knuffelen of lekker kammen en borstelen; poten in de lucht.......mmmmmmmm...heerlijk!
Wandelen vind ik soms nog wel aanvaardbaar, maar alleen als het buiten kurkdroog is! Ik heb ze hier heel snel duidelijk gemaakt dat ik absoluut niet van plan ben om me nat te laten regenen. Ze leren gelukkig vrij snel. Na de 2e regenbui hadden ze al door dat er maar 1 ding op zit als ik op mijn weelderige gat ga zitten met mijn kop schuin en mijn oog op standje 'zielig'; naar huis en in de mand! Ze dachten slim te zijn door een regenjas voor me te kopen. Haha! Mooi niet natuurlijk, daar trap ik echt niet in. Geen natte poten voor mij. Ik moet de buur-hond, een leuke maar nog zeer onbenullige Golden Retrieverpup, ook nog leren dat water vies is. Het wil er maar niet in.
Ook als het droog is levert wandelen soms problemen op. De bazen hebben geen enkel respect voor mijn ingebouwde lekkere hapjes-sensor. Als ik wat lekkers heb gedetecteerd trekken ze me weg of ze gaan mopperen. Ik heb hier duidelijk nog een taak. De bazen moeten nog veel leren maar ik zie wel mogelijkheden . Als ze goed hun best doen wil ik wel bij ze blijven. Na 9 jaar Spanje kan ik hier dan eindelijk lekker met pensioen.

Groeten van een happy Hummer.