Onlangs ontvingen we een berichtje uit Spanje van Dora.

Aan het einde van het jaar, wordt vaak teruggedacht en vooruitgekeken. Alles wat geweest is passeert de revue en er worden wensen uitgesproken voor het komende jaar. Dora's wens is duidelijk... natuurlijk het beste voor alle honden, maar drie honden in het speciaal. Honden die, ondanks hun geweldige karakter, al veel te lang in het asiel zitten. 

Hoi ik ben Pointy!
Ik ben geboren op ongeveer 1 mei 2007, en dus bijna vijf jaar.
Op 30 augustus 2010 ben ik naar Nederland gekomen, in de hoop gauw een huisje te krijgen. Ik heb al heel veel lieve mensen ontmoet, maar een vast huisje heb ik nog steeds niet gekregen. En daar snapt niemand wat van. Want ik ben een lieve speelse hond, en eigenlijk vind ik alles leuk! Ik ben gek op knuffelen, wandelen, fietsen maar ook met een balletje gooien kan ik mij erg vermaken.

Beste vrienden van AINF,

In oktober hebben we u al even op de hoogte gebracht van de slechte financiële situatie van het asiel van Spama in Gandia. Ik heb het hier met Angeles nog over gehad en zij heeft mij de subsidieregeling van de Gemeente Gandia uitgelegd:

• Ieder jaar kan het asiel subsidie aanvragen bij de gemeente die dan maximaal 60% van de werkelijk gemaakte kosten voor het voer vergoed. Dit lijkt veel maar is helaas gemaximeerd tot € 7.200,- per jaar. De werkelijke kosten voor het voeren van meer dan 500 honden en tientallen katten liggen uiteraard veel hoger, nog afgezien van alle medische kosten die worden gemaakt! (dit jaar aan voer alleen al 40.000 euro)
• Er is subsidie gevraagd voor de renovatie / nieuwbouw van kennels voor zieke en oude honden en deze kennels zijn nu ook gebouwd. De subsidie die hiervoor verleend kan worden is ook weer gemaximeerd en wel tot 70% van de werkelijk gemaakte kosten. In dit geval gaat het om opnieuw om een maximum van € 12.000,-
• Er is weliswaar subsidie aangevraagd maar verlening hiervan wil helaas niet zeggen dat dit automatisch ook wordt uitgekeerd. Op dit moment is er al 2 jaar niets vergoed vanwege de financiële crisis die ook Spanje in zijn greep heeft.

Beste vrienden van AINF,

Zoals u misschien weet, is SPAMA SAFOR een organisatie voor de bescherming van zwerfdieren. Dat gebeurt in ons asiel In Gandia te Spanje waar deze zwerfhonden en -katten worden opgevangen en verzorgd.

Dankzij de samenwerking met AINF en de grote hoeveelheid adopties in de afgelopen twee jaar, zijn we in staat geweest om de enorme hoeveelheid dieren te verminderen. Echter, vanwege de financiële crisis heeft de Gemeente, waar we een overeenkomst mee hebben, ons de afgelopen 7 maanden al niet meer betaald. Hierdoor zijn we in een precaire financiële toestand terecht gekomen. 

Hallo allemaal,

Wij zijn Nynke en Astrid, wij gaan van 19 september tot half november stage lopen in het asiel S.P.A.M.A. in Gandia.

Nynke is 22 jaar jong en komt uit Terband, Friesland. Haar hobby’s zijn paarden trainen (dravers) en gezellig met vrienden wat drinken. Ze heeft verder weinig ervaring met honden, maar het lijkt haar heel leuk om deze ervaring op te doen in het asiel te Gandia.
Astrid is 17 jaar jong en komt uit Wierum, Friesland. Haar hobby’s zijn kaatsen en stappen met vrienden. Ze heeft thuis een lieve hond, een mooie Sheltie genaamd Tirza. Ook hebben ze net twee nieuwe kittens gekregen. Het lijkt ook haar erg leuk om haar kennis en ervaring met honden uit te breiden in het asiel.

Zoals u misschien wel weet is ook de financiële toestand van Spanje momenteel alles behalve rooskleurig.

Dit heeft grote gevolgen voor het asiel SPAMA, waar wij mee samenwerken.
Voorheen kregen ze maandelijks van de Gemeente een bedrag ter ondersteuning van hun goede werk voor de honden van SPAMA. Niet dat ze daar alle kosten mee konden dekken, maar het scheelde wel.
Dit jaar heeft SPAMA alleen over de maanden Januari en Februari deze steun ontvangen en de kans is groot, dat het daarbij blijft.

Er zitten zoveel honden in het asiel dat ze helaas niet los rond kunnen rennen wanneer ze maar willen om hond te zijn. Maar een keer in de zoveel tijd kunnen ze eruit en kunnen ze lekker spelen. En daar maken ze dan ook heel graag gebruik van. Vandaag hebben ze gerend, gespeeld, nog eens gerend en nog meer gespeeld. De tongen hangen er intussen allemaal uit, want ze zijn allemaal helemaal op!

Rachel is 2 jaar oud en weegt nu ongeveer 15 kilo. Daar zal nog wel wat bij komen, want ze is nog wat mager. Ze heeft bijna haar hele leven in het asiel in Gandia gewoond (vanaf +/-4 maanden). Geen idee hoe ze het heeft geleerd, maar Rachel was gelijk zindelijk, trekt niet aan de lijn (gaat wel wat heen en weer) en gedraagt zich behoorlijk goed in huis. Ze is hier nu 1 week (18 augustus 2011) en moet nog wel een beetje leren wat speelgoed is en wat niet en wat wel en niet mag, maar dat leert ze echt heel snel. Ze is gek op koekjes en reageert erg op stem en op aandacht. Het lijkt dus geen enkel probleem om Rachel nog vanalles te kunnen leren.

20 juni 2011

Vandaag voor het eerst naar het asiel geweest. Gisteravond zijn Rene en ik en onze 6 honden met de camper aangekomen in Alqueria. Rond half elf vanochtend ben ik richting het asiel getogen.

Na binnenkomst in het asiel eerst maar even op zoek naar Joyce en Kelly, de stagiaires. Ze zijn druk in de weer met honden uit kennels halen die medische zorg nodig hebben. Zodra ik er even ben word ik gelijk geconfronteerd met het “harde” leven van een asielhond.

Jacky het dametje dat binnenkort naar Nederland komt om in de opvang te gaan. En hoogstwaarschijnlijk dan zeer binnenkort naar haar definitieve baasje, zij is gebeten en heeft een ernstige infectie aan haar pootje, er komt veel pus uit. Rosa probeert het pus enz. er uit te halen en ja hoor…Marri krijgt het meeste over haar heenJ. Nog lange tijd zit ik met Jacky op schoot. Arm ding, bijna in Nederland en dan gebeten en nu zo’n pijn, maar ook een beetje timide, terwijl ze volgens Kelly e Joyce de dag ervoor nog “de sterren van de hemel” speelde. Arm meiske.

Even later komt een van de werknemers er aan met Jul. Jul die ooit op optie stond om naar Nederland te komen, maar wat helaas niet doorging, maar die nu gelukkig een baasje in Duitsland heeft gevonden. Helaas ook net voor zij kan afreizen naar Duitsland is ze gebeten…en behoorlijk ook in haar buik. Ze wordt behandeld en krijgt zalf opgesmeerd….Maar dat is niet naar mevrouws zin…dan moet er af…dus er wordt met haar gewandeld om haar bezig te houden, zodat de zalf eerst in kan trekken eer ze alles er af gelebberd heeft. Wat een mooi en lief meiske.

Na geholpen te hebben, fotoos gemaakt te hebben, wil ik even naar kennel 10 lopen waar een grote hond tussen de kleintjes zat toen ik hier de vorige keer was. Eentje die ik extreem lief vond, maar waar ik helaas nog geen gegevens van had. Dus ik ga kijken hoe het nu met haar gaat…hmmmmmm bij de kennel aangeomen … ze zit er niet meer. Dan maar even gaan vragen aan Rosa waar ze nu is. Rosa is even druk met een andere hond, dus ik wacht netjes op mijn buurt. Eer ik mijn vraag kan stellen komt er weer een van de werkers aan….met een mooie bruine hond. Rosa begint te vertellen…Deze hond zat in kennel 10…we hebben haar verplaatst….en kijk………nu is ze gebeten….. Verdorie! Verdorie roep ik nog harder…dat is het meiske waar ik naar op zoek was… Ja hoor ook haar hebben ze forst te pakken gehad. Ook zij wordt behandeld en later apart in een ruimte in een bedje gelegd om zo bij te komen van alles. Hopelijk valt het mee, maar ze ligt er wel heel ziekjes bij.

Dat is dan mijn eerste dagje in het asiel. Drie honden die superleuk en lief zijn…gebeten!

Dan was er vanochtend ook weer een hond aan het hek vastgebonden…. Dader???

En vier zwarte puppies liggen in een mandje zonder moeder. Gelukkigzijn de stagiaires er. Zij zorgen dat deze beestjes die er nog maar net zijn hun melk krijgen. De wekker wordt er voor gezet. Ook hebben Kelly en JOyce twee kittens en een paar andere puppies mee naar hun appartement om dag en nacht te verzorgen. Zodat ze op tijd eten en drinken krijgen.

Het is niet allemaal kommer en kwel, want laten we eerlijk zijn als Kelly en Joyce er niet waren, was het een stuk moeilijker geweest om deze beestjes te verzorgen.

Maar vandaag…was geen dag met een gouden randje.

In het weekend van 25 mei was Marri in Spanje in het asiel.

Op een gegeven moment moest een hond worden verzorgd die nogal wat pijn aan zijn oren had. Het was een mooie witte geproportioneerde hond met een stoer uiterlijk.Toen Marri hierbij hielp en een opmerking over hem maakte, gaf Rosa aan dat AINF een optie op deze hond had gehad.

Optie????? Op deze hond???? Marri denken...denken...denken en toen viel het kwartje...GOOFY????